ولایت عمومی4

جامعه در مواردی سیری نابسامان و هدایت‌نشده داشته که از طرح گفته‌شده فاصله گرفته است و در چنین فضایی که روحیهٔ لجبازی بر برخی حاکم است، دولت در حالی می‌خواهد از اقتدار ولایی خود استفاده کند که مغلوب افراد جامعه شده است و هرگونه دخالت وی ضعیفانه یا خشونت‌ورزانه و بر پایهٔ زور و اجبار خواهد بود و نتیجهٔ چنین امر به معروفی معکوس خواهد بود؛ زیرا خشونت سبب لجبازی و گریز از امرپذیری می‌شود. برای نمونه، اسیدپاشی یکی از نمادها و مظاهر وجود خشونت در جامعه است. از سوی دیگر، این مطلب روان‌شناسی اجتماعی درست است که امر به معروف و نهی از منکر در جامعهٔ مهربان و مرحمتی و در بستر ولایت عمومی آن قابل اجرایی شدن است؛ وگرنه در جامعه‌ای که به خشونت مبتلاست و از طرح ولایت عمومی دور افتاده است، اجرای امر به معروف، روح خشونت موجود و نهادینه شده در اجتماع را به خود می‌گیرد و به یکی از ابزارهای اعمال خشونت و نماد خشونت‌ورزانه تبدیل می‌شود.

ولایت عمومی3

بر اساس طرح «ولایت عمومی»، تمامی افراد جامعه و مردم اصالت دارند. آنان بر پایهٔ ولایت عمومی به هم مهرورزی دارند و با دستگیری از هم، در رفع نیازهای معنوی و مادی یک‌دیگر می‌کوشند. ولایت عمومی، چهرهٔ گویای دینی و به‌ویژه شیعی دارد و نیازمند اعتقاد و باور قلبی و پیوند حبی است و امر به معروف و نهی از منکر نیز بر پایهٔ این ولایت طراحی و تشریع شده است. طرح ولایت عمومی، سجایای برجستهٔ انسانی را به یک‌باره در وجود فرد می‌نشاند و به او روحیهٔ ایثار و گذشت می‌دهد و سبب می‌شود افراد با چهره‌های خطاکار یا فاسد و یا مفسد برخورد و مواجههٔ مناسب داشته باشند. اعتقاد شیعه در جهت ساختار اجتماعی، طرح «ولایت عمومی» است که حیات جامعه را در اصالت ماهوی انسانی بر پایهٔ گزینه‌های بسیار عالی از ایثار و گذشت تا امر به معروف و
نهی از منکر جایگزین می‌کند. در چنین طرحی مردم نسبت به احکام دینی، سرنوشت فردی و اجتماعی خویش بی‌تفاوت یا سرگردان نیستند و اگر جامعه به جایی رسیده است که طرح ولایت عمومی به بی‌رونقی یا ضعف گراییده است تا جایی که حتی وظیفهٔ امر به معروف و نهی از منکر را نادیده گرفته است،

ولایت عمومی2

دولت یا نظام، در صورتی می‌تواند عهده‌دار امر به معروف شود که از سویی اعتبار و وجاهت عمومی و اجتماعی و شرایط عام حکم امر به معروف و نهی از منکر را داشته باشد و از سوی دیگر، افراد جامعه، این تکلیف را بر زمین گذاشته باشند و دولت یا نظام، خود را ناچار به دخالت در این مسأله بداند. در این فرض نیز، این بدان معناست که مسیر افراد جامعه شایسته نبوده که به چنین نقطه‌ای انجامیده و شعایر و رفتارهای دینی بروز و ظهور خود را دست‌کم در یک موضوع اساسی و بنیادین از دست داده است و دولت یا نظام اسلامی مغلوب شرایطی هم‌چون لج‌بازی و اصرار شده‌اند که برای دور ساختن جامعه از آن، ناچار به دخالت سیستماتیک و برنامه‌ریزی شده می‌شوند. در این صورت نیز دخالت مستقیم دولت، زمینهٔ تأثیر ندارد؛ مگر آن‌که بخواهد به زور قانون رو بیاورد که در این صورت، مسألهٔ خشونت به میان می‌آید که با اصل مبنای امر به معروف و نهی از منکر که بر اساس «ولایت عمومی» و مهروزی اجتماعی بندگان خدا نسبت به هم است تفاوت دارد.

طرح ولایت عمومی1

طرح ولایت عمومی؛ پیش نیاز امر به معروف

امر به معروف دولتی و یا در اختیار نظام، در صورتی مشروعیت دارد که شرایط تأثیر آن در اجتماع یا جامعه لحاظ شود. برای نمونه، دولتی که در نظر افکار عمومی، به انواع فسادهای اداری یا اختلاس‌های مالی یا دیگر تخلفات و به‌طور کلی گریز از قانون متهم است، اگر بخواهد امر به معروف دولتی داشته باشد، امر وی از لحاظ روانی زمینهٔ تأثیرپذیری ندارد و چنین دولتی نباید در مسألهٔ امر به معروف، دخالت نماید، وگرنه موضوعی را که می‌طلبد، در نزد مردم لوث خواهد نمود.

اسلام دین رحمت

ذکر

یوسف

فرم زیبا

لذت

یکّه‌شناسی زن و محبت زناشویی

یکّه‌شناسی زن و محبت زناشویی

هویت تعیّن زنانه و حقیقت آن، تنها با یکه‌شناسی زن و وفاداری به یک مرد و محبت به او محفوظ و پایدار می‌ماند. زن تنها برای کسی که به او دل سپرده است زن می‌باشد و اگر آن شخص، همسر او نباشد، یکّه‌شناس نبودن وی سبب می‌شود هویت زنانگی خود را از دست دهد و دیگر نمی‌توان نام زن را بر او نهاد.

زنی که یکه‌شناس نباشد، چون زن نیست، زنانگی نیز نخواهد داشت. از همین روست که اسلام نیز چندشوهری هم‌زمان را برای یک زن، تجویز نمی‌کند. اگر آدمی به فردی یا چیزی علاقه و محبتی داشته باشد، در مقابل آن تحمل پیدا می‌کند و نارسایی‌های او را می‌پذیرد و در برابر آن نارسایی‌ها بردباری می‌نماید و به‌راحتی از آن می‌گذرد. در این‌گونه موارد، محبت‌های کاذب با اندک مسأله‌ای جدایی خود را نشان می‌دهد و دو نفری که با هم بوده‌اند، از هم می‌گذرند؛ در صورتی که محبت‌های واقعی، از هرگونه جدایی جلوگیری می‌کند. بر فرض جدایی، دیگر شدت علاقه، آدمی را آرام نمی‌گذارد و او را عذاب می‌دهد و محبت، کار خود را انجام می‌دهد و جدایی را برطرف می‌نماید.

ازکتاب زن پردیس زیبایی