حضور درکنسرتها

حضور دایمی در آموزشگاه‌ها و تالارهای موسیقی و کنسرت‌ها یا مکان‌هایی مثل هتل‌هایی که پیوسته گروهی در آن ارکست می‌نوازند (یا کاباره‌ها و دانسینگ‌های موجود، صرف نظر از حرمت آن) عوارض سوء و خطرآفرینی برای خوانندگان و موسیقاران یا شنوندگان به وجود می‌آورد. مواجهه با صوت ـ هرچند موزون باشد ـ و حضور دایمی در محل‌هایی که همواره غنا و موسیقی در آن برگزار می‌گردد آسیب‌های فراوانی دارد که شایع‌ترین آن‌ها تهدید مرگ ناگهانی، سکته و تشنج است؛ زیرا بر اثر سر و صدایی که از دستگاه‌ها به وجود می‌آید، حرکت خون تند یا کند می‌شود و همین امر موجب سکته‌ی افراد می‌گردد. این امر همانند نوسان جریان نیروی الکتریسته است که اگر بیش از اندازه یا کم‌تر از مقدار لازم باشد، موجب سوختن لامپ و یا موتور دستگاه‌های الکتریکی می‌گردد.

رایانه

کسانی که پیوسته به تلویزیون یا نمایشگر رایانه نگاه می‌کنند، نمی‌توانند کتاب قرآن کریم یا کتاب‌های دعا را باز نمایند و به قرائت آن مشغول شوند و استفاده‌ی فراوان از تلویزیون یا برنامه‌های رایانه‌ای توفیق نماز شب را از آنان می‌گیرد و در واقع آنان خود را مسخ نموده‌اند. بررسی این امر صرف نظر از حلال یا حرام بودن آن می‌باشد و از آثار و عوارض قهری این امور بحث می‌شود. مصرف بیش از اندازه‌ی گلاب و زعفران نیز زیان‌بار است و آسیب‌های روانی و اختلالات روحی را در پی دارد. به هر وی فتوای ما این  است که فراوانی استفاده از موسیقی و غنا زیان‌بار است، از این رو حرام می‌باشد.

قرائت

برای قرائت قرآن کریم شایسته است چند آیه با صدای جهری خوانده شود و بر هر آیه اندیشه نماید. متأسفانه خانه‌هایی  است که بسان خانه‌ی جهودیان می‌ماند و هیچ قرائتی در آن یافت نمی‌شود. در گذشته، مؤمنان به هنگام صبح چند آیه را بلند و رسا می‌خواندند و افراد خانه آن را می‌شنیدند و با نوای خوش قرآن کریم از خواب بیدار می‌شدند؛ اما متأسفانه، امروزه این ارزش‌ها کم‌تر به چشم می‌خورد و بر قرائتی که بر عهده‌ی مرده‌ای چون تلویزیون نهاده شده است بسنده می‌شود.

اگر در خانه‌ای قرائت چند آیه از قرآن کریم و یک اذان در روز نباشد، سراسر آن خانه را نکبت فرا می‌گیرد. کار مؤذن از شهید بالاتر است و ما به‌راحتی این ارزش‌ها را از دست می‌دهیم.

سکوت

حاکمیت سقیفه‌نشینان باطل و آلودگی موسیقی

حاکمیت سقیفه‌نشینان باطل و آلودگی موسیقی

بعد از کودتای سقیفه، باطل مصدر امور در جهان اسلام قرار گرفت و امویان و عباسیان بر هر چیزی چنگ انداختند. به طور طبیعی، با تسخیر دنیای غنا و موسیقی توسط جبهه‌ی باطل، گروه حق از غنا و رقص و آواز دور شدند. غنا و ابزار موسیقی چون در دست حکومت باطل قرار گرفته بود، همانند حکومت باطل و ظلم، آلوده گردید. در زمان امامان معصوم  علیهم‌السلام آلات موسیقی تنها در امور حرام مورد استفاده قرار می‌گرفته است و علت آن نیز نبودِ دولت و حکومت شیعی بوده است. خلفای جور چون دستان شیرانِ بیشه‌ی دین را بسته می‌دیدند، احساس قدرت نموده و هرچه را می‌خواستند و می‌پسندیدند بر سر دین وارد می‌آوردند. همین امر، فقیهان را بر آن داشته تا سخن از حرمت موسیقی و غنا سر دهند و سخن آنان نیز به طور کامل به‌جاست؛ اما این حکم، تنها برای زمانی است که دولت اسلامی شیعی که بر مدار ولایت اهل بیت عصمت و طهارت  علیهم‌السلام حرکت کند، وجود نداشته باشد و چنان‌چه شرایط تغییر کند و حکومت، این توانمندی را به دست آورد که بتواند در موارد حلال، هم بخواند و هم بنوازد و موسیقی را در خدمت گسترش شریعت و برانگیختن احساسات مردم برای جذب هرچه بیش‌تر آنان در طریق معنویت قرار دهد و منفعت حلال عقلایی بر آن مترتب سازد، دلیلی فقهی از آن منع نمی‌نماید.

یا مهدی (عج)ادرکنی

حکم شناسی موسیقی2

ظهور اسلام و لزوم برخورد شدید با موسیقی باطل‌گستر

ظهور اسلام در زمانی بود که عرب جاهلی شراب، قمار، رقص و موسیقی را با هم داشت و این امور نماد فرهنگ اعراب به شمار می‌رفت. اسلام برای مبارزه با این چند امر که در هم پیچیده شده بود و همه جا با هم عرضه می‌شد و نمی‌شد آن را از هم جدا نمود و به ویژه در مبارزه با فرهنگ استفاده از شراب که مشی آرامی اتخاذ شده بود و به مرور زمان با این فرهنگ مقابله شد، اقتضا داشت که از همه‌ی این امور نهی گردد و در آن زمان‌ها نیز استفاده‌ی حلالی برای غنا و موسیقی دیده نمی‌شد و مزماری دور از گناه نواخته نمی‌شد. پیامبر اکرم  صلی‌الله‌علیه‌وآله هرچند مدت ده سال حاکمیت در مدینه را بر عهده داشتند، اما در غربت و جنگ به سر می‌بردند و چیرگی وضعیت جنگی بر مدینه و شهادت بسیاری از یاران ایشان که از خواص یاوران حضرت به شمار می‌رفتند، زمینه‌ای برای پرداختن به غنا و موسیقی حلال را باقی نمی‌گذارد و تنها موسیقی حماسی بود که در آن زمان‌ها توانست خود را نشان دهد و به نفع دین از آن بهره برده شود.

مبارزه با قمار، شراب و امور همراه آن مانند غنا و موسیقی، اقتضای آن را داشت که با تمام قوت با این فرهنگ فاسد مقابله شود. نفوذ شدید این مفاسد در روحیه‌ی اعراب به گونه‌ای بود که نمی‌شد حتی از مورد حلال آن سخن گفت؛ چرا که سخن گفتن از موارد حلال آن، آنان را چهار نعل به سوی موارد حرام آن سوق می‌داد. توجه به زمان، موقعیت و خصوصیات در زمان صدور حکم و اجرای آن، نقش بسزایی در شناخت چگونگی آن حکم دارد که نباید از آن غفلت داشت.

حکم

حکم شناسی موسیقی

موسیقی‌های حرام

در بحث خارج فقه غنا و موسیقی ثابت نموده‌ایم موسیقی به خودی خود مُجاز است و اگر با برخی گناهان همراه شود، تولید و استماع آن، حرام می‌گردد. این گناهان عبارت است از: باور به دستگاه حاکم جور و تبلیغ آن، احیای نمادهای باطل و سبک‌های افراد منتسب به دستگاه طاغوت، اشاعه‌ی فحشا، ترویج خشونت، افراط در موسیقی لهوی و نبود تناسب‌های عمده. هر یک از این عناوینِ حرمت‌آور، در ادامه توضیح داده می‌شود.

باور به دستگاه حاکم جور

اگر غنا و موسیقی «صدای جبهه‌ی باطل» گردد و در خدمت دولت ظلم و طاغوت باشد، هر گونه تولید صوت موسیقایی و استفاده از آن، حرام می‌باشد. مراد ما از «باطل» در این‌جا هر چیزی است که انسداد کلمه‌ی توحید، اندراس دین، فساد و فحشا، ترویج ظلم یا خشونت و حرام‌های الهی را در پی داشته باشد. بالاترین مصداق باطل «اعتقاد به دولت جور» و ترویج اهداف آن و خدمت به چنین حاکمیتی می‌باشد.

بسیاری از شؤون زندگی می‌تواند در خدمت جبهه‌ی حق قرار گیرد؛ چنان‌که مهارت تیراندازی ارتباط مستقیم با مبارزه‌ی جهادی (جهاد اصغر) در میدان حق دارد و البته میدان جهاد اکبر در حمایت حق و مبارزه و رویارویی با باطل و مخالفان صاحب ولایت، بسیار گسترده است. یکی از ابزار بسیار کارآمد برای همراه ساختن توده‌ها با جبهه‌ی حق یا باطل، غنا و موسیقی و تهییج  احساسات افراد جامعه است.

نماز،پرواز

نماز؛ پرواز و بر شدن مؤمن

در روایت است: «الصلاة معراج المؤمن». نماز مقدار و میزان پرواز مؤمن را به او مى‏ دهد، نه این ‏که نماز سکوى پرواز باشد، بلکه نماز خود پرواز است. اگر کسى در نماز به دنبال گمشده‏ ى خود مى ‏گردد یا دنبال طمعى بود، در همان مقدار محدودى که مى ‏اندیشد پرواز مى ‏کند؛ همان‏ طور که پرندگان هر کدام محدوده‏ ى پروازى خاصى دارند. برخى در اوج و عده‏ اى پایین ‏تر پرواز مى ‏کنند. انسان در نماز به انواع گوناگون پرواز مى ‏کند و اوج‏ هاى گوناگونى مى ‏یابد. چگونه مى ‏توان اوج ‏ها را تغییر داد و برد پروازى را بیش ‏تر نمود؟ باید دید نمازگزار در نماز در سطح زمین پرواز مى‏ کند یا در اوج آسمان. اگر کسى در نماز خود پى کتاب و درس است یا اگر زنى دنبال آشپزى است یا اگر خیاط دنبال نخ و سوزن است یا اگر بنّا به ماله و تیشه ‏ى خود مى‏ اندیشد، محدوده‏ ى پروازى آنان همین مقدار است و چنان‏ چه کسى در نماز از همه‏ ى این امور فارغ است و دنبال چیزى بالاتر از آن مى ‏گردد، یا وى تنها از امور آسمانى سخن مى ‏گوید و معنایى از وراى سخنان خود نمى ‏داند تا آن را دنبال کند و محدوده‏ ى بالاتر را نمى ‏شناسد و تصویرى از آن ندارد، در این صورت از جاهلان طریق است؛ ولى اگر از کسانى است که هم مى‏ داند و هم دانسته‏ هاى او سو سو مى‏ زند، چنان‏ چه آن را دنبال کند به نتیجه مى‏ رسد.

دیدن دنیا