دلنوشتهٔ 10
راه حق، هر صفت و اسم خیری را که در عالم است به خود میگیرد. بهترین اسمها برای حضرت حق است و بهترین صفات برای اوست. تفاوتی نیز ندارد که این اسمها و صفات را شارع آورده باشد یا عارف، فیلسوف یا فقیه. حال، این خدا را شاید بتوان آرام و آهسته و بیصدا و دور از همه صدا زد و به او گفت: «یا سلام، سلام علیک»، و از او آرامش گرفت و این بالاترین کلمهٔ محبت برای اظهار دوستی با این دوست صمیمی است.
یکی از معضلات باب ولایت، حضرت زهرا علیهاالسلام است و هرگز ولایت کسی بدون شناخت ایشان، کامل و حتی سالم نمیشود. تمامی حب و بغض اسلام در تولی به حضرت زهرا علیهاالسلام و تبری از دشمنان ایشان است.
ولایت، عشق، محبت، علم، یقین، اطمینان، گمان، خیال و وهم مراتبی است که از بالاترین مراتب کمال انسانی تا به پایین وجود دارد و پایینتر از وهم و وجود وهمی وجودی نیست و اگر چیزی باشد تقسیم وهم است.بالاتر از ولایت نیز چیزی نیست و اگر باشد همان تقسیم ولایت است. این مراتب درون هم پیچیده شدهاند. وهم درون خیال، خیال درون گمان، گمان درون اطمینان و یقین و این دو درون علم، علم درون محبت، محبت درون ولایت و همگی در سراسر هستی چیده شده و ساری و جاری است.
عدهای وجود وحیانی دارند. عدهای مخزن علم میباشند و علم از آنها جریان دارد. عدهای وجود ولایی یافتهاند و ولایت از آنها ریخته میشود که کسی غیر از امامان معصوم علیهمالسلام در این قله یعنی مقام ولایت کلی نمیتواند بال گشاید و پرواز کند؛ اگرچه ممکن است مقام ولایت جزیی در عدهای باشد که ولایت آنان بالاتر از عشق است.
ولایت وقتی تحقق مییابد که عاشق چیزی گردی و ذوب در آن شوی و بوی آن را به خود گیری و ارتباط با آن برقرار کنی. عدهای روحیهٔ پرندگان و حیوانها را درک میکنند، برای نمونه، کبوترباز چون عشق به کبوتر دارد، گویا درد زایمان این پرنده را نیز تحمل میکند و این همان درد ولایت است که از عشق ناشی شده است. عدهای در عالم هرچه خوشی و سختی است، همه را یکجا سر کشیده و ولی حق شدهاند. عدهای نیز در ولایت محدودترند و بسیاری در پایان عشق قرار دارند و ابتدای ولایت را ندارند و عدهای نیز در پایان علم هستند؛ ولی ابتدای عشق نیستند و بقیه هم پایان حدس و گمانند و ابتدای اطمینان را نیز ندارند.
قامت عدل و انصاف
در دستگاه همایون و گوشه بوسلیک مناسب است
وزن عروضی: فاعلاتن فعلاتن فعلاتن فَع لُن
ــ U ــ ــ / U U ــ ــ / U U ــ ــ / ــ ــ
بحر: رمل مثمن مخبون مقصور
محتوا: شعر ولایی و انتظار(1)
سبک: وقوع
فتنه پر کرده به دامان جهان حرمان را
کس نبیند به یکی درد خودش درمان را
جملگی فکر ریا و کلک و تزویرند
کو حقیقت؟ به کجا یافته کس عرفان را؟!
شده دل پر هوس و، دین شده مهجور خلق
نشنود از لب فرزانه کسی برهان را
برده دینِ همه را بیخبری آسوده
کرده غارت خم ابرو ز همه ایمان را
با ستایش ز ستمپیشه برفت رونق دین
جان نثارند بسی، بنده شدند شیطان را
ظاهر دین شده پر از سخن و حرف و کلام
میخرند از جهت تاقچهها قرآن را
حق غریب است و ندارد به جهان او دولت
کس حقیقت نخرد، گو بنگر سلطان را
مفتی و قاضی و واعظ چه بس اهل دِرَماند
جان فدای دل کافر که بُرَد پیمان را
شد جهان بیسر و سرور، نه کسی را یاور
آه و سوز و غم و رنج است و زیان انسان را
جان ما بازستان یا برسان مولایم
آن که در حُسن، رخاش آینه شد یزدان را
جان فدایت که تویی قامت عدل و انصاف
تو بِدَم بر تن این کهنه جهان، خود جان را
رهزنان دل و دین، جمله ردیفند به صف
تیغ خود را بکش و سر بزن این دزدان را
جان به لب گشته هر آن کس که به فکر پاکی است
دور کن زین دلِ آشفته ما طوفان را
طاقت از خلق شد و رفته رمق از انسان
سَرورا! سر تو بزن خان و بکش خاقان را
جان به قربان مهِ روی تو ای مهدی جان
چه نکو نام، خوش آیینه شده جانان را
آیت الله نکونام
"بعضی آدمها دنیارو زیبامیکنند"؛
آدمایی که هروقت ازشون بپرسی چطوری؟ میگن خوبم..
وقتی میبینن یه گنجشک داره رو زمین غذا میخوره راهشون روکج میکنن که اون نپره ...
اگه یخ هم بزنن،دستتو ول نمیکنن بزارن تو جیبشون..
آدمایی که از بغل کردن بیشترآرامش میگیرن تا از چیز دیگه..
همینها هستند که دنیارا جای بهتری میکنند؛
مثل آن راننده تاکسی که حتی اگردر ماشینش رامحکم ببندی بلند میگوید: روزخوبی داشته باشی..
آدمهایی که توی اتوبوس وقتی تصادفی چشم درچشمشان میشوی، روبرنمیگردانند لبخند میزنند وهنوز نگاه میکنند..
دوستهایی که بدون مناسبت کادو میخرندومیگویند این شال پشت ویترین انگارمال توبود..
یاگاهی دفتریادداشتی، کتابی..
آدمهایی که ازسرچهارراه، نرگس نوبرانه میخرندو باگل میروندخانه"
آدمهای پیامکهای آخرشب،
که یادشان نمیرودگاهی قبل ازخواب؛
به دوستانشان یادآوری کنندکه چه عزیزند..
آدمهای پیامکهای پُرمهر بی بهانه،
حتی اگربا آنهابدخلقی و بیحوصلگی کرده باشی..
"کسانیکه غم هیچکس راتاب نمیاورند و تو رابه خاطرخودت میخواهند..."
روی تو
در دستگاه چارگاه و قطعه چاوشی مناسب است
وزن عروضی: مُستَفعِلُن مستفعلن مستفعلن مستفعلن
ــ ــ U ــ / ــ ــ U ــ / ــ ــ U ــ / ــ ــ U ــ
بحر: رجز مثمّن سالم
آتش به دل زد روی تو، بیخواب و رؤیا کن مرا
از روی تو هستم خجل، باز آ و رسوا کن مرا
دل در پی دیدار تو، افتان و خیزان میدود
گم کردهام گر که تو را، جانا تو پیدا کن مرا
من از فراقت گشتهام، غرق جنونی بیامان
خواهی که درمانم نما، یا آن که حاشا کن مرا
از عشق تو دیوانهام، دیوانهای بیسلسله
از حرفه کارم شد برون، بیحرفه سودا کن مرا
دارم دلی دردآشنا، بر داغ هجرت مبتلا
دل غرق طوفان و بلا، خود بیمحابا کن مرا
از هرچه جز تو خستهام، از کفر و ایمان رستهام
تنها به تو دل بستهام، یکباره شیدا کن مرا
آزادم و دل باصفا، فارغ بگردید از جفا
بی دستم و بشکسته پا، پایین و بالا کن مرا
دل فارغ از ملک و مکان، بیگانه از هر دو جهان
فارغ کنی ای جانِ جان، اینجا و آنجا کن مرا
مستم نمیباشم بهجا، از غیر تو گشتم رها
جانا، سر از تن کن جدا، دل پر ز غوغا کن مرا
ای ماه بینام و نشان، ای دلبر بیهر مکان
دل در پیات شد بیامان، بر خود تو بینا کن مرا
عاشقتر از اینم نما، بیدین و آیینم نما
مفتون دیرین توام، با غمزه اغوا کن مرا
از بهر دیدار تو شد چشم و دلم پر از نگاه
بیچشم و دل جانا بیا، غرق تماشا کن مرا
جانا! نکو دلدادهای، در کوی تو افتادهای
در ذات خود راهم ده و تنهای تنها کن مرا
